eskiden cok depresif bi blogum vardi. aslinda ona da depresif baslamamistim, ama olaylar o yonde gelisti. ister istemez oyle bi blog oldu. cunku blog neydi, samimiyetti, klavye dilini degistirmeye usenmekti.
son derece alkollu bi aksamdan merhaba. geceden, demek isterdim, ama degil. saat daha on burda. on pi em.
iki efes ekstra ictiim aksamlarin niyetine martiniye bira karistirip iciyorum. allah belami versin. fiziksel olarak ogrenci hayatindan ciktim ama zihniyet olarak cikamadim hala. insan koca kontenjanindan sinif atlayinca boyle oluyor iste. hala su bardaginda ictigim neskafenin tadini hicbi kahvede bulamiyorum. 2 liralik tavuk/marti donerin tadini hicbi et turunde bulamiyorum. o kadar ketcap mayonezi bana katsan, ben de guzel olurdum, derdi babam olsaydi... olmazdin baba, uzgunum, ben de olmazdim. martinin etiyle bizim etimiz bir mi? bi kere o hayvan her gun ucuyor, egzersiz ne kada da onemli. serbest gezen marti eti gibisi var mi. ben on dakkalik yol icin bisiklete binmedim, yurudum diye gunluk sporumu yapmis sayiyorum kendimi.
oturdum, bu aksam kendimi alkolle zehirlemeye karar verdim. ne kadar aptalca bi is yaptigimi dusununce, insan milletinin cogunu temsil ettigimi dusunup genellestiriyorum: lanet olsun dostum, bizim sorunumuz ne? niye bu kadar aptaliz?
aman canim bu da zehir mi... allaaan turku. bugun- yanlis anlamadiysam- , -ki yanlis anlama ihtimalim gayet yuksek zira hollandaca konusuluyordu- kokain mi yoksa su adini hatirlamadigim diger hap/nesne/ne boksa, o mu daha tehlikeli diye bi seyler tartisiliyordu is yerimde. benim cuma aksami cilginligim da bu iste, evde martiniyle bira karistirmak. bi de bunun sinif atlamakla ilgili oldugunu dusunup kendime yabancilasmaya calisiyorum. dostum ismi martini olsa da, martininin sisesi 6 kusur euro, altili kucuk bira 5 kusur euro. martini %15, bira %5. biz bu hesaplari zamaninda hep yaptik. iki efes ekstrayla besiktasin catilarina bakarken depresifligin hakkini verebilmemizi bu hesaplara borcluyuz. alkol ne kaa da guzel bi sey, analitik zekayi arttiriyor.
boyle blog yazmayi ozlemisim. sarhos marvellous mrs maisel gibi hissediyorum kendimi. sanki olmadik yerde sahneye cikip mikrofonu elime almisim, soylememem gereken seyleri soyluyormusum gibi geliyor. bi rahatlama ki sorma... kabizlik sonrasi ilk rahatlama gibi.
bugun biri isten ayrildi. butun elemanlari birbirine baglayan elemanlardan biri. ilki aylar once ayrilmisti zaten. simdi sonuncusu da ayriliyor. nostalji bagimliligi degil, gercekten uzuldum gitmesine. kisisel sebeplerden. cunku durup dururken muhabbet konusu acabilen bi insandi. usenmeyip ingilizce konusurdu benle falan, digerlerinden farkli olarak. bu aksam icin ev partisine cagirdi, ben ne dedim, tabisiki hayir. eve gitmem gerekti cunku, cok onemli islerim vardi, martiniyle birayi karistircaktim.
batinin iyi yonlerini alalim ama partilerini almayalim olmaz mi? partilerde elimi kolumu nereye koyacagimi bilemiyorum hala, rahatlamak icin alkolleniyorum ama bu sefer de ingilizce konussalar bile odaklanip anlayamiyorum ne dediklerini, anlasam bile artik herkes sacmalamaya basladigi icin, misal kediler hakkinda uzuuuun uzun ve ince sesler cikartarak konustuklari icin artik konusasim gelmiyor. ki ben cok severim kedileri. sadece mincik mincik sevmem. hatta biraz daha icersem diyebilirim ki mincik mincik sevilmelerini kedilere bir hakaret sayarim. ama simdilik hala dis benligim kendimi kontrol etmemi sagliyor, demiyorum. bu muhtesem imlayi, bu muhtesem ozne yuklem uyumunu neye borcluyum saniyorsunuz? evet, hala sarhos degilim.
olay bu kadar komik degil aslinda. (yukaridaki paragraf bence komikti evet, ne var?)
evden ciktigim her an ice kapanik mi, cekingen mi, depresif mi, adi her ne boksa, o karakterle kavga halindeyim. isyerinde butun gun sanki herkes beni izliyormus gibi bi gerginlik var ustumde. halbuki herkes isinde gucunde, manyak misin, dunya senin etrafinda donmuyor, hatta sen kucuk bi zerrreden bile kucuksun, misal sekspir falan bi zerreydi ama sen o bile degilsin. gotum. bi raad ol, bi koyver. ama olmuyor. nalet olsun dostum olmuyor.
yeni bi seylere baslamanin verdigi heyecana bagliyorum basta, yeni ortamlara girince kendimi zorluyorum dahil olmaya filan, ama belli bi zamandan (misal bi yildan ) sonra birakiyorum artik. cunku olmamis. uyum falan saglayamamisim. yine ben uzayliyim, yine ben dis kapinin mandaliyim. ustelik yemin billah eminim ki insanlarin kotulugunden filan da degil, sadece olmuyor iste, karisamiyorum insan icine. annem kucukken derdi dugunlere zorla gotururken, azcik insan icine karis, diye... demek ki bi sey var bende karisamiyorum. halbuki istiyorum. keske o kendi halinde mutlu insanlar gibi karizmatik olsam... desem ki ''ya siz beni bi rahat birakin, ben iyiyim boyle ya, valla bak''... sonra yalniz kalinca o partileri hic dusunmesem, kendi isime gucume baksam. ama yok, aklim orda kaliyor. ben de istiyorum gulmek, kahkaha atmak, komik komik dans etmek. ama omrum boyunca hep olmadi bu iste. bire birde olur bak. bire birde az bucuk muhabbet ederim, komik de olurum, cilginlik da yaparim. ama is gruba gelince ben ben olmaktan cikiyorum. ya da ozumdeki bene donuyorum. her neyse. uzayli gibi hissediyorum kendimi. sonra hooop kacis. neyse ki gozunu sevdigimin soguk avrupa insani, niye diye israr edip darlamiyor. ben gelmiyorum diyorsun oluyor bitiyor. biraz aaaaa oooo sesleri sonra doeeeiii!
neyse.
bu arada tabi ki bissuru muzik dinledim. muhtesem bi cover i bi yerlerden paylasmam lazimdi, gelmisken paylasayim, yoksa watsap gruplarindan millete saracagim:
sevgilerle
Her blog gibi biraz film ve kitap içerir. Biraz da sosyoloji, toplum, gözlem, Hollanda, korku, heyecan, neşe, nefret, endişe, hüzün ve kimbilir daha neler...
17 Ocak 2020
alkol (+18) (cunku 18'de insan birden buyuyo)
Labels:
kisisel
Yazmayı seviyorum, kitap yazamazsak da blog yazarız akımındanım. Otizm spektrumunda olma ihtimalim var. Konuyu bilmeyenler için: Sosyal iletişimim iyi değil. Temel hedefim kafayı yemeden hayatta kalmak. Bunun için kafamı elişine, kitaplara, filmlere vs gömüyorum.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Ne güzel yazmışsın gülümseye gülümseye okudum, demek ki bire bir arkadaşlıklarda iyisin, grupla arkadaşlık zordur herkes her çeşit herkesle anlaşmak ve uyuşmak zor bende grup söz konusu oldumu hemen uzayanlardanım, çünkü anlaşamam, katılmam bazı şeylere, hemen çıkıntı ve uyumsuz kişi olurum, işin kötüsü ses etmeden olur bu içten ve bence en kötüsü, katılmış gibi yapamam, numara çekemem o yüzden gereksizdir, bunu kalbulleneli birkaç yıl oluyor öncesinde ne travmalar ne sıkıntılar, insanlar da çok fena, şimdi tek tük birebir gelişen arkadaşlıklarım var ve gayet huzurlu bir durum. Hatta giderek topluluklardan insanlardan uzaklaştığımı hissediyorum, bir eve toplama, akşam yemeği, beraber piknik falan yok bunlar artık, çünkü huzur yalnızlıkta, bu bana göre tabi. Benim yaşım-ortamım falan bunu gerektiriyor. Daha gençsin, ortamın vs senin için farklı gereksinimler yaratıyor olabilir, ama kendini neden öyleyim neden böyleyim demeden olduğun gibi kabullenip buyum dersen belki daha kolay olur. Değiştirmek yerine kabullenip onunla yürümek, devam etmek, şu ara bir kitap okuyorum Ege Soley Sakin diye epey etkilemiş fikrimi de dilimi de :) keşke sana da ulaştırabilsem.
YanıtlaSilSagol Derya, sizleri güldürebildiysem ne mutlu bana=P
SilBirebir arkadaşlıklarda da çok iyi olduğum söylenemez... ama en azından elimi ayağaımı nereye koyacağım derdi yok, yok denecek kadar az daha doğrusu. Ben de yalnız kaldığımda kendimle barışıyorum hatta kendimi sevmeye filan başlıyorum biraz ama ne zaman ki dış dünya bi şekilde kapımı çalıyor, o zaman işler karışıyor. Neler kaçırdığımı düşünüp üzülüyorum. Yaşla ilgisi vardır umarım, zamanla geçer bu üzülme hali. Çünkü içimden bi ses diyor ki, o zaman daha bi kendim olabileceğim ve böylece insanlarla iletişimim de kolaylaşacak. Bi de tabi işe gittiğim için mecburi insan içine karışma durumu var. İşkence haline geldiği günler oluyor, kendimle daha barışık geçirdiğim günler de oluyor. Neye göre değişiyor ben de çözemedim hala. Elbet bir gün çözerim:) Kitabı bulurum bi şekilde, çok sağol, yorulma boş yere. Kişisel gelişim türü bir kitaba benziyor. Bu tür kitaplara ergenlik tepkisi verip yıllardır uzak dursam da son zamanlarda kendimi anlamak için bi şeyler okuyasım var ama nerden başlayacağımı bilemiyorum. Hemen Goodreads listeme ekledim bu yüzden.
Çok teşekkürler, selamlar
Son paragraflarda kendimi gördüm. Sosyalleşmeyince olmuyor gibi geliyor ama topluluk da boğuyor bi yerde. Yalnızlığı pek de sevmeyip insan içinde olmayı da genel olarak sevmemek hoş olmamış, ben olmamışım. Bi uzaylılık var bende de. Bire bir ilişkiler güzel, onlar dışında ı ıh katiyen olmuyor beceremiyorum. Kendimi gruptaki en garip, saçma sapan, konuşacak hiçbir şeyi olmayan insan gibi hissediyorum.
YanıtlaSilBeni hatırladınız mı bilmiyorum, bi yazınızda bahsetmiştiniz, sesli kitaplarla ilgili olan yazınızda. Kanal kapandı, kayıtların bir kısmı gitti, ben okumayı bıraktım ama yazınız hala aklıma geldikçe mutlu ediyor beni. Twitter'da kanatlı kedi diye birini takip etmişim bi aralar siz sanıp dün ona teşekkür ettim size ediyorum diye :\ (sonradan değiştirmişti adını)
Buradan ileteyim size de: https://twitter.com/taro_11/status/1218673230959038465
Tekrar teşekkürler.
Blogunuz çok güzel bu arada.
Evet "tarikmehmetari" ismini görünce bi tanıdık gelmişti. Hatırlattığınız teşekkür ederim. Çok üzüldüm kanalın kapanmasına, aboneydim ama Youtube haber vermiyor demek ki kanal kapandı diye ya da gözümden kaçmıştır belki. Sesli kitap yayınlamak çok zahmetli bi iş, Körler Derneği için gönüllü olup yapmak istemiştim yıllaaar önce ama bir sayfayı sesli okuyunca sesim gittiği, başım ağrımaya başladığı için yapamamıştım. O zamanlarda Youtube'da bu kadar çok sesli kitap yoktu, vardıysa da ben bilmiyordum. Sonra çoğaldı ve şimdi benim için vazgeçilmez hale geldi. Ama arkaplanını bildiğim için, özellikle de Momo gibi uzun kitapları seslendirenlere büyük saygı ve tabi ki minnet duyuyorum. Üzüldüm yayından kaldırılmasına. Telif sebebiyle mi oldu? Telif sebebiyle olmasını da anlıyorum aslında, her şeyin parayla döndüğü bi dünyada, yayınevleri de haklarını korumaya çalışıyorlar işte, öte yandan ne büyük kolaylık, ne büyük imkan kitaba ulaşımı kısıtlı olanlar için. Akıllı telefonu olan herkes kitap dinleyebiliyor. Sesli kitap videolarının altındaki yorumlardan anladığım kadarıyla çok farklı statülerden, sınıflardan, ekonomik gelir düzeyinden, yaştan insan aynı kitabı dinleyebiliyor. Normalde belki kalkıp o kitaba asla para vermeyecek insanlar kitabın içeriğinin değerini görüyor. Belki bi dahaki sefere para verip alacaklar hatta. Bilmiyorum, pek çok kişinin ufkunu açıyordur bu olay diye düşünesim geliyor ama çok mu iyimser oluyorum yine acaba diye de şüpheliyim...
SilNeyse, bu işten para kazanmanızı çok isterdim. Sesinize de çok yakışmıştı Momo.
Sevindiğinizi bu şekilde göstermeniz de beni çok sevindirdi. Bi şeyi beğenince beğendim demek önemli. Özellikle de internet aleminde. Yazdığımız yorumlar hiçbir zaman havada asılı kalmıyor. Özellikle de bu kadar emek varsa, değerini bilen insanlar olduğunu bilmek, emek veren için ne kadar kıymetli bir şeydir...
Twitter'da yokum uzun zamandır, oraya girince çıkamıyorum, 7/24 sinir küpü olarak gezip trollere cevap yetiştirmeye başlıyorum. Sosyal medya diyetindeyim o yüzden olabildiğince. (Yazdığınız linke de tıkladım ama hesabınız özel sanırım, göremedim ne yazdığınızı.)
Ve sosyalleşememe ile ilgili o uzaylılık konusunda iyi anlıyoruz sanırım birbirimizi. Ama belki de bi üst yorumdaki Derya haklı. Toplumda kabul edilen standart sosyal tipine uymadığımızı kabullenmek belki zamanla işe yarar. Bunu kabul edersek, belki zamanla barışırız da bu durumla.
Çok teşekkürler
Selamlar ve bol sabır dileklerimle:)
Şimdi gördüm tiviti, sevindim:) Arada işe yarar şeyler de yazıyormuşum, aferin bana:)
SilAy çok güzel yazıydı, ben de gülümseyerek okudum, yer yer güldüm kendi kendime :) Burada martininin şişesi 140 lira :/ Hobi olarak alkolle ilgilendiğim için cart diye bunu yazarak başlamak istiyorum ve çok üzgünüm şu anda allahın martinisinin üstüne 100 lira bindiği için. Ben tonikle karıştırıyorum martiniyi ama keşke çamaşır suyuyla filan karıştırsam, kendimi nerede yaşıyor zannediyorum tonik monik, bilmiyorum. Bir de aklıma biralı bir kokteyl tarifi geldi yazdıklarını okurken, yaparken bir şeye benzemeyecekmiş gibi geliyor, benziyor ama. Geçen yaz içtim ve etrafıma içirdim cin-limon-bal-bira-bir şey daha kokteyli.
YanıtlaSilSosyalleşen halimden nefret ediyorum. Sosyalleştiğimin ertesi günü oturup bütün sosyalleşmeyi ayrıntılarıyla yeniden canlandırıyorum kafamda. Onu niye öyle dedim, bunu niye demedim, niye öyle güldüm diye. En rahat köpeklerle sosyalleşiyorum. Gün içinde arayıp/buluşup rahat rahat konuşabildiğim 1 arkadaşım var. Bir. Bana kalabalık içinde rahat hareket eden insanlar tuhaf geliyor.
Ay efenim sizi de güldürebildiysek ne mutlu yine =)
Sil140 lira neymiş ya... Burdaki fiyatı bilmesem belki normal gelebilirdi ama bilince ben de inanamadım şimdi. Ya ben cin, rom, kokteyl filan, pek anlamıyore aslında ama Grace and Frankie dizisinde Grace'in hep içtiği bi içki vardı, onun Martini olduğunu sanıyorum, hala emin değilim. Diziyi izlerken hep özeniyodum, bi de içinde zeytinle içiyodu, bi amaç edindim kendime, öyle zeytinli martini içicem diye.. Hollanda'da benim takıldığım kafe barlarda öyle zeytin bulmak mümkün değil tabi, daha cool kokteyl mekanlarına, clublara filan gitmek lazım belki. O da bana göre değil pek. Neyse, dedim evde kendim yapıcam martinimi. Tabi bu yazıyı yazdığım akşam kendim de zeytin koymaya üşenip löpür löpür içtim. İyiydi ama, sevdim. Kısacası bi gün bi filmde görüp gaza gelirsem bi de cin alıp dediğin tarifi de yaparım büyük ihtimalle. Gaza gelmem için ekranın beni böyle kötü alışkanlıklara özendirmesi gerekiyor illaki:)
İkinci paragrafa ilk üç cümlesi aynen bende de geçerli. Hatta bu sayede İngilizcemi geliştirdiğimi düşünüyorum çünkü çevremdekiler Türk değilse kafamın içinde İngilizce cevap vermeye başlıyorum. Misal iş çıkışı, yaklaşık 40 dk sessiz sessiz speaking egzersizi yapıyorum sık sık. Asosyalliğin faydaları:)
Amaan ne diyem, üçüncü yorumu sana yazıyorum, bi de kısaca cevap yazmayı beceremediğimden ikinci bi blog yazısı olacak kadar uzuuun uzun yazdım hepsini. Yoruldum.
Allah cümlemize kolaylık versin diye kapatayım bari:)
Selamlar
Gülümseyerek okudum. Böyle tatlı tatlı dökülmek ne güzel:) Ah keşke hep rahat olsak, takmasak ama anlattıklarını birçok insan yaşıyor aslında. Ne yapalım? Çeşit çeşit insan var, herkesin ayrı bir tavrı var, o öyle beriki böyle :)
YanıtlaSilEvet en iyisi kendini tanımak, anlamak, kabullenmek sanırım,. Zamanla olur belki diye ümit ediyorum =) teşekkürler, selamlar
Sil