21 Ekim 2026

Kitap: Anti-Zionism - A Jewish History (Benjamin Moser)


Dönüp dolaşıp Orta Doğu'ya geri geldim. Bu kitap Storytel'de karşıma çıktı, ilginç geldi, dinlemeye başladım. Yazarın dili, üslubu çok iyi, kitap akıp gidiyor, dolayısıyla bir baktım bitmiş. Ne yazık ki sesli kitap olduğu için yine alıntı yapamayacağım ama kitabı bitirince internetten kitabın içeriği hakkında bilgi toparladım, şimdi onları yazmak niyetindeyim.  

İsrailli yerleşimcilerin Filistinlileri ne mantıkla evlerinden çıkardığını, kendilerini nasıl savunduklarını merak ettim uzun zaman önce (aslında 7 Ekim'den sonra) ve internette videolarını izledim. (Mesela Louis Theroux'nun The Settlers belgeselini). Tek açıklamalarının "Tevrat'ta burası bize vadedildi, dinimiz öyle diyor, tüm Yahudilerin burada toplanması gerekiyor, diğerlerinin nereye gittiği umrumuzda değil" olması şok ediciydi. Bütün Yahudilerin bu bencil ve cahilce düşünceye katılmadığını tahmin ediyordum ama yine de dinin böyle bir şeyi vadettiği teorisine de inanmak istemiyordum.  

Bu kitap özetle Yahudilikte böyle bir şey olmadığını, sadece dinin tarihiyle kıyaslandığında çok yeni bir grup olan Siyonistlerin buna inandığını savunuyor diyebiliriz sanırım. Aslında Pulitzer ödüllü bir biyografi yazarı olan Moser, anti-siyonist olan tanınmış ama çok ünlü olmayan (Hannah Arendt hariç) Yahudilerin hayat hikayelerini anlatıyor. Her biri dünyanın farklı yerlerinden ve farklı zaman dilimlerinde yaşamışlar. Neden siyonizm fikrine karşı çıktıklarını ve bu sesli karşı çıkışın hayatlarını nasıl etkilediğini görmek hem umut verici, hem umut kırıcı. İkisi birden nasıl oluyor? Hayat işte!

 Şimdi o isimlere geçelim: 

1) Aaron Samuel Tamares (1869 - 1931)


"Hassas haham" mahlasıyla yazılarını yayınlayan Tamares, Belarus'ta doğmuş, aşkenazi ortodoks bir haham. 1900'de Dördüncü Dünya Siyonist Kongresi'ne katılmış, sonrasında milliyetçiliğe karşı bir duruş sergilemiş, siyonizm fikrini eleştirmiş. Everett Gendler A Passionate Pacifist: Essential Writings of Aaron Samuel Tamares adlı kitabında Tamares'in yazılarından bir seçki yayınlamış. 

2) Edwin Montagu (1879 - 1924)


İngiliz, liberal politikacı, Yahudilerin bir millet olarak görülmesine, dolayısıyla Siyonizm fikrine karşı. 1917-22 yılları arasında Hindistan'da devlet sekreteri olarak görev yapmış. Gandi'nin isyanı süresince Hintleri desteklemiş, İngilizlerden tepki toplamış. 1917'de İngiliz kabinesindeki tek Yahudi bakan olarak Balfour Deklerasyonu'na ve Yahudiler için bir ulus-devlet fikrine karşı çıkmış. Bakanlığa sunduğu siyonizm karşıtı bir bildirinin tam metnini şurada  (Jewish Virtual Library) bulabilirsiniz. İnsanın ağzı açık kalıyor gerçekten. Hindistan günlükleri 1930'da  "An Indian Diary" ismiyle yayınlanmış ve şuradan online olarak okumak mümkün. (İnternette ne hazineler var!)

3) Jacob Israel de Haan (1881 - 1924)


Hollandalı, gazeteci, yazar, şair. Eşcinsel bir ilişkinin anlatıldığı ilk Hollandaca romanı yazmış. Siyonizmi benimseyip 1919'da Kudüs'e yerleşmiş, sonrasında zamanla önce ortodoks Yahudilere katılmış, sonra da tamamen anti-siyonist olmuş. Deneyimleriyle ilgili Hollanda gazetelerine yazılar yollamış, İngilizce ve Fransızca da bildiği için Ortodoks ve anti-siyonist grupların sözcüsü haline gelmiş. 1924'te siyonist bir örgüt olan Haganah tarafından öldürülmüş. Kitapları, en azından Hollandaca olanları hala bulunabiliyor. Jerusalem isimli romanını ise şuradan okumak mümkün.

4) Ahmed Sadiq Saad (1919 - 1988)

Mısırlı komünist. Ateist olmasına rağmen, "o zamanın koşullarında komünist ve anti-emperyalist olmaya devam edebilmek için"1957 yılında Müslümanlığa geçmiş. Hakkında bir Vikipedia sayfası bulamadım ne yazık ki. Kitaplarına ulaşmak da zor görünüyor. Sadece 1947'de basılan Palestine in the Claws of Colonialism adlı kitabından bazı bölümlerin çevirisini şu websitesinde bulabildim. Sitede dendiğine göre Saad'ın ailesinin onayı alınarak yayınlanmış çeviri. 

5) Hyman Judah Schachtel (1907 - 1990)


ABDli reformist bir haham. 1943'te bağlı bulunduğu cemaat, bir "Temel İlkeler" metni yayınlamış. Metinde Yahudiliğin bir millet ya ırk değil, bir din olduğunu, ABD'li oldukları için bayraklarının ABD bayrağı olduğunu, cemaatteki dilin İbranice değil İngilizce olması gerektiğini, böylece ibadetin daha samimi olacağını (herkes anladığı için), din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması gerektiğini, Filistin'e dönmek istemediklerini belirtmişler. Bu metni kabul etmeyenler de cemaate katılabilirmiş, sadece oy verme yetkileri olmayacakmış. Bu bildiri sadece ABD Yahudileri arasında değil, tüm ülkede tartışmaya yol açmış. Şuradan daha ayrıntılı bilgiye ulaşabilirsiniz. 

6) Avi Shlaim (1945 - )


Irak doğumlu, 6 yaşında İsrail'e taşınmak zorunda kalmış, orada büyümüş, Iraklı olduğu için uyum sağlayamadığını hissetmiş. Siyonizmi sorgulamaya yıllar sonra başlamış, arşiv belgelerine dayanarak pek çok kitap yazmış. Üç Dünya, Gazze Soykırımı gibi pek çok kitabı Türkçeye de çevrilmiş. 
 
7) Hannah Arendt (1906 - 1975)

Almanya doğumlu tarihçi, filozof ve siyaset kuramcısı, 1933'te Almanya'dan kaçıp bir süre Avrupa'da çeşitli yerlerde yaşadıktan sonra 1941'de ABD'ye gitmiş ve hep orada yaşamış. Adolf Eichman'ın yargılanmasını izlemiş, üzerine yazdığı makalelerle büyük tepki toplamış. İsrail devletini, kuruluş şeklini ve siyonizmi eleştirmiş, bu şekilde kurulan bir devletin hiçbir zaman barış içinde olamayacağını savunmuş. Kötülüğün Sıradanlığı adlı kitabı hakkında yıllar önce yazmıştım.     

8) Maxime Rodinson (1915 - 2004)

Fransız tarihçi, sosyolog, doğu bilimci ve marksist. Arapça ve İbranice öğrenmiş. Muhammed ve İslam ve Kapitalizm isimli kitapları varmış. Komünist partiye üye olmuş ama marksist olmasına rağmen sonradan ayrılmış. Agnostik oluşuyla açıklamış bu durumu: "Siyasi bir partiye üye olmak bir dine bağlı olmak gibi bir şey." Sartre'ın dergisinde yayınladığı Filistin'i destekleyen bir makaleyle çok ilgi çekmiş, tepki toplamış. Sartre'ı şu şekilde eleştirmiş: "Fransa'nın Cezayir'de yaptığı kolonyalizmi eleştiriyor, İsrail'in yaptığına ses çıkaramıyor. İkinci Dünya Savaşı sonrası, anti-semitik görünme korkusuyla doğruları söyleyemiyor entelektüeller".  Kitaplarının Türkçe çevirilerini bulmak mümkün. 

9) Felicia Langer (1930 - 2018)


Polonya'da doğmuş, Nazilerden kaçmak için önce Sovyetlere kaçmış ailesi, sonra 1950'de İsrail'e taşınmışlar ve Langer avukat olmuş. 1967'deki Altı Gün Savaşı'ndan sonra İsrail'in Filistin ve Gaza işgaline aktif olarak karşı çıkmaya başlamış. Filistinli siyasi tutuklulara avukatlık yapmış, yapılan işkenceleri dinlemiş, adil bir yargılama olmaması hakkında kitaplar yazmış. Çok tehdit almış. Oğlu zorunlu askerlik görevine gittiğinde annesine duydukları öfkenin acısını oğlundan çıkarmışlar. İşkencelere şahit olan oğlundan da dinlemiş hapishanelerde olanları. Sonunda 1990'da Almanya'ya taşınmış. Kitaplarının yeni baskısı yok ne yazık ki, ne İngilizce, ne Türkçe ne de Hollandaca bulamadım bir türlü. Şurada kendisiyle yapılmış bir röportaj var. 

10) Helena Salem (1948 - 1991)

Annesi babası Türkiye kökenli olan gazeteci Brezilya'da doğmuş. 1973'teki Yom Kippur savaşını raporlayan ilk Brezilyalı kadın gazeteciymiş. Mısır'dan sonra diğer Arap ülkelerine de gitmiş, haber yapmış, Müslüman kadınlarla Yahudi kadınların yaşadığı sorunların benzerliğini görmüş, kitaplar yazmış. Ne yazık ki O'nun da kitaplarına ulaşamıyorum, daha çok Portekizce kitaplar çıkıyor karşıma. Ama örneğin 1978'de "Filistinliler, Yeni Yahudiler" diye çevrilebilecek bir kitap yazmış, ilginç olsa gerek.

11) Ronnie Kasrils (1938 - )


Güney Afrikalı yazar, aktivist, siyasetçi. Irkçı Apartheid rejimine karşı mücadele etmiş, rejim yıkılınca siyasetçi olmuş. Kendi ülkesindeki ırkçılıkla İsrail'in yaptıklarını kıyaslayan kitaplar yazmış. Kitapların İngilizce baskılarına ulaşmak mümkün. Moser'in O'nun hakkında yazdıklarını okuyunca Güney Afrika'nın neden İsrail'i (savaş suçları ve soykırım sebebiyle) dava eden ilk ülke olduğunu anlamak kolaylaşıyor. Güney Afrika'daki Apartheid karşıtı Yahudiler Siyonizme de karşıymış (doğal olarak). Kasrils'in konu hakkındaki fikirlerinin özetini şu videoda bulabilirsiniz. 

12) Nan Goldin (1953 - )


ABDli fotoğrafçı ve aktivist. Yıllar önce kimsenin bulaşmak istemediği LGBTQ, bağımlılık gibi konularda fotoğraf çekmiş, ilaç endüstrisinin yarattığı bağımlılıklar konusunda aktivistlik yapmış. 7 Ekim'den sonra İsrail'i eleştirmiş, eylemlere katılmış. 2025'te bir ödül töreninde de aktivistlik yapmış, kendi fotoğraflarının sonuna Gazze fotoğraflarını eklemiş. Sonrasında yaptığı konuşmayı şuradan izleyebilirsiniz. Çok saygı duyulan bir fotoğrafçı olsa gerek ki konuşması bölünmemiş, benim konuyla ilgim yok, tanımıyordum kendisini. Tabi sonrasında sanat camiasında büyük tepki toplamış.

Nan Goldin'in işlendiği son bölüm, günümüzde, sosyal medya çağında geçiyor. Dolayısıyla daha bir etkileyici.  

----

Kitap bence çok ilginçti, basılı halini bulup tekrar göz atmak istiyorum. Türkçeye de yakın zamanda çevrilir diye umuyorum. Hollanda'daki solcu bir dergide (Groene Amsterdammer) kitap hakkında şöyle bir eleştiri okudum: "Kitaptaki bazı veriler doğru olsa da varılan sonuçların bir kısmı abartı. Bu da yazarın güvenilirliğini etkiliyor. Örneğin; 1933'te Yahudilerin dünya çapında Alman ürünlerini boykot ettiği bir zamanda, Filistin'e giden ilk yerleşimcilerin kurduğu Yishuv topluluğunun Alman ürünleri almaya devam etmesinin boykotun başarısız olmasına sebep olduğunu iddia ediyor. Yishuv topluluğu 1933 yılında o kadar küçüktü ki, koskoca Nazi ekonomisini etkileyecek gücü yoktu. Halbuki böyle abartılı iddialarda bulunmasını gerek yok, zaten yeterince şok edici gerçeklerden bahsediyor." Başka eleştirileri de var ama "Siyonizmi eleştiriyorsun demek ki Yahudi düşmanısın!" türünden eleştiriler değil. O yüzden merak ediyorum. Dolayısıyla Esha Guy Hadjadj'ın diğer yazılarını da okumak niyetindeyim. 

Kısacası konu hakkında öğrenilecek daha çoook şey var. 

İyi okumalar, 
Kedi

Not: Diğer "Dünya Edebiyatı Haritası" yazılarıma buradan ulaşabilirsiniz.